Stwierdzenie zasiedzenia sąd wydaje w postaci postanowienia na posiedzeniu niejawnym. Uczestniczyć muszą w nim wszystkie zainteresowane osoby.

Kiedy można zasiedzieć nieruchomość?

Zasady odnoszące się do zasiedzenia zostały wymienione w kodeksie cywilnym. Według art. 172 § 1 i 2  k.c.: ,, Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność,  jeżeli  posiada  nieruchomość  nieprzerwanie  od  lat  dwudziestu  jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.”

Pojęcie dobrej wiary

Różnice w okresie zasiedzenia są zależne od posiadania tak zwanej dobrej wiary. Występuje ona wtedy, gdy posiadacz włada nieruchomością i ma uzasadnione przekonanie, że to władanie jest zgodne z należącym do niego prawem.

Pojęcie posiadacza samoistnego

Własność nieruchomości może zasiedzieć wyłącznie posiadacz samoistny, to znaczy osoba, która nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, a poza tym zachowuje się i funkcjonuje jak prawowity właściciel. Posiadaczem samoistnym nigdy nie będzie najemca. Zachowywanie się jak właściciel polega na przykład na płaceniu podatków odnoszących się do nieruchomości.

Stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie

Zasiedzenie następuje z mocy prawa. Należy przez to rozumieć, że konkretna osoba zostaje z automatu właścicielem przez zasiedzenie, gdy upłynie określony w prawie termin (20 lub 30 lat). Nie wynika stąd, że orzeczenie sądu jest zbędne. Przeciwnie. Zasiedzenie musi być potrwierdzone orzeczeniem sądowym.

Wniosek o sądu o zasiedzenie

Z tego względu konieczne jest złożenie do sądu wniosku o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości. Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia rozpoznaje się w postępowaniu nieprocesowym. Nie jest to pozew, więc nie można mówić o pozwanych. Zamiast nich występują zainteresowani w sprawie.

Gdzie należy złożyć wniosek o zasiedzenie nieruchomości?

Taki wniosek trzeba wnieść do sądu rejonowego właściwego dla miejsca położenia rzeczy. Prawo do jego wniesienia ma każdy, kto jest zainteresowany w sprawie. Najczęściej są to osoby, które mają status posiadacza samoistnego.

Wniosek ów wnosi się do sądu rejonowego, który jest właściwy Uprawnionym do wniesienia jest każdy, , czyli przeważnie osoba, która jest posiadaczem samoistnym. Posiadacz samoistny nieruchomości, która jest położona w Warszawie, na Pradze Południe, składa wniosek w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południe.

Co powinno znaleźć się we wniosku o zasiedzenie?

We wniosku o zasiedzenie należy umieścić następujące informacje: oznaczenie nieruchomości i wskazanie osób zainteresowanych w sprawie. Gdy konkretna nieruchomość została ujawniona w księdze wieczystej albo prowadzi się dla niej zbiór dokumentów, to trzeba też dołączyć odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym, wynikającym ze zbioru. Osoby zainteresowane najczęściej są to poprzedni właściciele oraz ich następcy prawni.

O jakich przesłankach i domniemaniach można mówić przy zasiedzeniu?

Sąd ma obowiązek orzec na korzyść wniosku w sytuacji, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki zasiedzenia. Należą do nich: posiadanie samoistne i upływ czasu. Mówiąc inaczej zasiedzenie własności na rzecz posiadacza samoistnego następuje tylko wtedy, gdy był on nim przez określony w prawie czas.

Domniemania prawne

Nie trzeba wcale udowadniać, że dany posiadacz był posiadaczem samoistnym przez 30 lat. Warto jest skorzystać z omówionych poniżej domniemań prawnych.

Domniemanie ciągłości posiadania

Zostało ono określone w art. 340 i 345 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 340 Kodeksu cywilnego: ,,Domniemywa  się  ciągłość  posiadania.  Niemożność  posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa posiadania.” Natomiast z art. 345 Kodeksu cywilnego: ,, Posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane.”

Domniemanie posiadania samoistnego i występowania dobrej wiary

Domniemanie posiadania samoistnego zostało określone w art. 339 Kodeksu cywilnego: ,, Domniemywa  się,  że  ten,  kto  rzeczą  faktycznie  włada,  jest posiadaczem samoistnym.” Natomiast o istnieniu dobrej wiary zostało wspomniane w art. 7 Kodeksu cywilnego. Brzmi on: ,, Jeżeli  ustawa  uzależnia  skutki  prawne  od  dobrej  lub  złej  wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *